آزادی توان نامحدود برای رفتن به اوج است . آزادی توان رشد و پیشرفت است .توان رسیدن به کمال است . آزادی دارایی است که تحمل هر سختی برای دستیابی آن ارزشش را دارد . اما  او هرگز از قفس بیرون نرفته و هرگز پرواز آزاد و نامحدود را تجربه نکرده است . نهایت مسافتی که توانسته با هر بار بال گشودن طی کند محدود به ابعاد قفسش بوده است . او چون لذت بزرگی چون نامحدودی و آزادی را نشناخته هرگز حاظر به پذیرش خطر آزادی نیست و زندگی در قفس نهایت کمال و رشد اوست .
ما نیز از بدو تولد آگاهانه و ناآگاهانه قفس را به دور خود ساخته ایم . خواسته ها ، لذت ها و شرایطی که در اطرافمان ساخته ایم یا برایمان ساخته اند را هرگز توان رها کردن نداریم . نه اینکه توان نداشته باشیم ، بلکه خود نمی خواهیم چنین توانی را به کار گیریم .

اما یک حقیقت مهم :

خدا نامحدود است .

آیا می توان نامحدود را در یک قفس محدود جای داد ؟ پس این ما هستیم که باید به سوی او برویم . اما قفس محیط مطلوب ما شده و دل کندن از آن سخت . باید کمی اندیشید . وصال حق تعالی ارزش سختی کشیدن را دارد ؟ آری ارزش هر نوع سختی کشیدن را دارد . در واقع هر سختی که باعث نزدیکی به حضرت حق گردد جز لذت و مایه آرامش نیست .
خیلی از حتی حاظر نبوده ایم که سرکی به بیرون قفس بکشیم . حتی به اندازه یک نگاه توان دل کندن از روزمرگی را نداشتیم . جایی خواندم نویسنده ای گفته بود : " نمی دانم چرا سخت ترین کار دنیا اینست که پرنده ای را متقاعد کنی آزاد است "

به راستی آیا وقت آن نرسیده که کمی آن طرف تر از حریم قفس قدم  بزنیم ؟

 ای خوش آن روز که پرواز کنم تا بر دوست

             به هوای سر کویش پر و بالی بزنم